Dag 1&2: Vendicara.

In Noto geraken was niet eenvoudig, er terug uit weg geraken niet minder. Would be taxichauffeurs probeerde me te overtuigen dat er geen enkele bus reed, maar met de nodige koppigheid ben ik toch op die ene bus blijven wachten die me naar het zuiden bracht waar de tocht kon beginnen. De Italiaanse badplaatsjes zijn niet direct iets die de moeite lonen, maar daarna werd ik goed bediend in de oase di vendicari waar vogels thuis zijn en geen mens te bespeuren was. Een Bizantijns kerkje uit de 4de eeuw had de zware aardbeving uit 1692 blijkbaar moeiteloos overleefd. De tweede dag nog meer vendicari met een prachtige kust en een Grieks amfitheater uit de 4de eeuw voor Christus. Voor al dat moois wel twee keer mijn bottines moeten uittrekken voor een ondergelopen weg. Om terug in Noto te geraken wel langs een drukke baan onder een lode zon, drinken op en in een land waar voetgangers alles behalve thuis zijn. Morgen vrees ik meer van dat.

Dag o: Appetizer

Geen inspiratie voor avontuur? De ferrovia della stato zorgt er wel voor! Na een heerlijk weerzien na 51 jaar met de nachttrein Milaan Sicilië komt de kriek op de taart aan de straat van Messina waar de trein in stukjes op de boot gezet wordt voor de overtocht. Tot daar behalve het uurtje vertraging geen probleem. In Messina wordt de trein in 2 delen verdeeld, een voor Palermo en het ander stuk met bestemming Syracuse. Ons wagontje wordt, klein foutje, in de verkeerde trein gestopt. Een en ander valt me op wanneer na een lange tunnel de zee langs de verkeerde kant ligt. Het vergt wat gebaren om de overige passagiers te overtuigen van wat gaande is. Reactie van de treinwachter: doe de Giro van Sicilië! Maar de appetijt voor een tweede nacht rit zit er bij het gezelschap niet in. Dus eerste stop boemeltrein richting Messina. De 15min rittardo worden onderweg gereduceerd tot 7min. Daar kunnen we na een uurtje een tweede poging wagen richting Syracuse. De trein aangekondigd op spoor 8 blijkt plots weer richting Palermo te gaan. Een spoorwegbeambte lijdt ons groepje over de sporen naar een ander perron dat meer slaagkans en biedt. Het groepje dat de voorbije 20 uur uitblonk in onverschilligheid tegenover de medereiziger is inmiddels geëvolueerd tot een hechte groep lot genoten. Met 20min vertraging vertrekt de trein, bijna op uur. Voor 5 min toch, tot hij zich weer stilzet voor onbestemde tijd met een prachtig uitzit op de straat van Messina met in de achtergrond Reggio di Calabria. Genoeg tijd om jullie een status update te geven, maar of ik Noto nog haal is uiterst twijfelachtig. Dit gezegd zijn raad ik het jullie toch aan: NEEM DE TREIN! zo beleef je nog eens wat.
Epiloog uiteindelijk 70min vertraging bijeengespaard op trein 2, hopeloos te veel voor de laatste te trein naar Noto nog te halen. Maar een smachtelijke blik kan wonderen doen ... De kaartjesknipper had ervan gehoord en  belt het station dat ze de trein maar laten wachten. Hij geeft me nog een kaartje goed voor 30km, eigenlijk is het 40km maar het zal wel werken verzekerd hij me. Wat later kom ik dan ook in de prachtige stad Noto aan. Het advies wordt hierbij ligt gewijzigd NEEM DE TREIN naar NOTO. Zo beleef je nog wat en een prima relativering training.

Trein op overzetboot naar Messina

Knie en stappenplan doorgelicht

Tijdens het tochtje in Bergamo begon mij knie te sputteren, voor alle zekerheid toch maar langs de dokter, die zag niet direct iets maar stelde een scan voor. Dus gestopt met lopen en scan aangevraagd. Maar tegen het zover was nergens meer last van. En dan de uitslag ... tegen de verwachting in toch niet zo positief, scheurtjes, barsten en den ouden dag die komt aanzetten in de vorm artrose doen de dokter me de raad geven voorzichtig te zijn en de doelstellingen wat bij te stellen. Het stapplan wordt dus in laatste instantie nog bijgewerkt en ik moet er me bewust van zijn dat een en ander wel eens anders kan uitdraaien dan verhoopt. ...

Hoe dan ook dinsdag vlieg ik naar Bergamo en vandaar de trein naar Sicilië, donderdag 1 mei kan het avontuur dan echt beginnen, voor hoe lang ?? Dat zullen we dan wel zien.

Compagnie

Richting Atlas

Andoni heeft zijn fietstocht weer opgenomen in Marokko richting Atlas. Hij gaat eerst een toer maken door Marokko - Algerije en Tunesië en steekt dan over naar Palermo. Vandaar gaat hij de zelfde richting als ik. We hebben onze routes naast elkaar gelegd, ze liggen niet ver uit elkaar en  kruisen een 5 tal maal, ik blijf zoveel mogelijk weg van het asfalt dat hij zoveel mogelijk opzoekt. Het is de bedoeling dat we een Stanley-Livingstone nummertje opvoeren ergens in de bergen van Calabrië. Maar dat is nog even, eerst zover geraken.

Bij het begin van een tocht naar het noorden

In de laatste dagen voor het vertrek heb ik het startpunt verlegd van Portopalo naar Pachino. Pachino ligt niet zo ver van Pozzalo, het transit centrum van de boot vluchtelingen die Fort Europa zijn binnengeraakt, eerste deel van hun tocht volbracht of is het overleeft? Klaar voor verder te trekken richting een betere toekomst. Het centrum bied plaats voor 600 mensen gedurende 48 uur. De realiteit is anders: vele blijven er langer, enkele dagen geleden werden er 4000 mensen op 2 dagen geregistreerd. Nee You never walk alone. maar de omstandigheden zijn niet voor ieder gelijk!

In dit verband heb ik iets uit de blog van pilgrimakimbo  
die verwijst naar Bunyan’s Pilgrim’s Progress

The famous pilgrim struggled to find his way, made wrong turns, got lost, was often confused, sometimes trusted in those who he shouldn’t, and was helped a great deal along the path. In the end he reached his goal. I hope to do the same, but I have to confess that my hope is tempered by a great amount of fear and trembling. And yet, as I struggle, as I suffer, I plumb the depths of my soul, I learn about myself, my weaknesses, my pride, my fears, my true hopes. Suffering crystallizes what I need to know and shows me in what or whom I have been placing my trust. In short, suffering is a bright light that helps to illuminate the path. Though I do not ask for suffering, and I certainly do not enjoy it, I have to say I would not trade any suffering I have had for the world. I am thankful and grateful for what it has wrought.

I also have to say that my suffering, though often painful to me, pales in comparison to the suffering experienced by so many others. I wish for a world of no suffering. And yet, I long even more for a world in which people honestly, naturally, from the depths of their souls, love each other truly.

Generale repetitie

Campo Alto ten noorden van Bergamo

Dankzij een afspraak in Italië kan ik een generale repetitie in passen voor de grote mars gaat aanvangen. Dit laat me toe om met volledige uitrusting alles nog eens uit te proberen. Met die uitrusting valt het wel mee, al zit de rugzak van 17 kg niet even gemakkelijk als bij de vorige tocht. Ik heb me een nieuw tentje aangeschaft meer ruimte en hetzelfde gewicht als mijn één persoonstentje. Om zes stop ik met stappen want om zeven wordt het donker en kan je niet veel meer zien, ik denk een uurtje om de boel op te zetten is wel heel ruim, maar om zeven uur ben ik nog maar aan plaatje 2 van de 4. Binnen en buiten tent gewisseld, boven en onder gewisseld ... chaos troef, maar dan loopt het toch nog goed. Dit had ik dus beter thuis even uitgezocht. Wat minder meevalt is mijn rechter knie die tijdens een bergtocht met een 1000 tal stijgmeters begint tegen te spartelen. De volgende twee dagen is het vlak en komen de blaren weer opzetten maar dat baart me minder zorgen want de knie houd zich nu rustig. Thuis gekomen toch even langs de dokter die een scan voorstelt, de eerste datum die kan is 6 dagen voor het komend vertrek. Toch maar doen ik weet dan tenminste wat er aan de hand is. Ik heb drie maanden en als het moet stellen we het einddoel bij zodat we de tocht op zich niet in gevaar brengen.  Een van de dingen die me bij de vorige 93 dagen tocht verwonderde was dat iedere dag zijn verrassing meebrengt. Na deze 3 dagen is het niet anders. Dag 1 overweldigende bloemen pracht met een hoop onbekende juweeltjes. Dag 2 de geheimzinnige onderaardse rivieren in de PO vlakte die opspringen en fonteintjes en riviertjes uit het niets doen ontstaan. Dag 3, ik meen een troep otters te zien langs de waterkant die weg spurten, of waren het dan toch muskusratten? Even vertoef ik euforie maar een blik op Wikipedia  laat me zelfs het voordeel van de twijfel niet :-(.

50 dagen voor vertrek

In Hellas  (Begijnhof Amsterdam)

7 weken, geen volle twee maanden meer. Het zal er snel zijn: het vliegtuig naar Bergamo, de nachttrein Milaan - Syracuse en dan een treintje naar Noto, uitvalsbasis voor de wandeling naar Rome. Er is nog heel wat te doen voor het zover is. Voornaamste zorg is het op orde te krijgen van mijn kaart materiaal. De detail kaarten (1:25000 of 1:50000) zijn ondertussen ingescand maar moeten nog gekalibreerd worden met OziExplorer om ze bruikbaar te maken voor de tablet. Een tijdrovende bezigheid! Daarna terug de hele route virtueel lopen door kaart en way-points naast elkaar te leggen. Dit moet me een beter zicht geven op de consistentie van de route en mogelijke overnachting 's plaatsen, die moet ik dan nog samenbrengen in een hanteerbare lijst voor onderweg. Ik hoop nog een drie a vier kg te kunnen vermageren voor ik vertrek, het is eenvoudiger wat aan je eigen gewicht te doen dan nog wat extra grammen op je rugzak te beknibbelen. Dit betekent leten op het eten en naar buiten om de conditie op te vijzen. Wel moeten nog enkele zaken in verband met de uitrusting in orde gebracht worden zodat ik op 18 maart voor een laatste generale repetitie kan nagaan of alles OK is. Ik wil er voor een viertal dagen op uittrekken zodat ik het overnachten in het tentje en het gebruik van de tablet kan nagaan. Als dit achter de rug is valt er nog wat te regelen op het thuisfront: onderbreken auto-verzekering, kranten abonnement, de tuin voorbereiden op mijn afwezigheid en dat soort zaken. En dan ... vertrekken en het zalig moment van alles los laten.

Ferry bij rede Messina (uit DS Magazine)