Dag 42 - Saracena

Ik laat een mooi stuk van het Parco Nationale di Pollino links liggen maar als ik Rome wil halen moet ik mijn planning aanpassen. Naast dit stuk denk ik eraan bij Bennovento over te gaan op de via francigena del sud en voor de Abruzzo later nog eens terug te komen. Ook voor dit stuk Calabria wil ik nog terugkomen. De monte Pollino, de hoogste berg van Calabria is nu dominant aanwezig. Calabria moet hem wel delen met Basilicata want het topje ligt netjes op de grens. Zo kom er aan het verhaal in Calabria ook stilaan een einde.

Dag 41 - Altomonto

Met monte Pollino (2247m) die in de verte verschijnt.

Andoni heeft me een adres aangeraden in Altomonte. De ostello is in herstelling maar het hotel doet het aan dezelfde prijs. Bovendien hebben ze er in het restaurant de lekkerste pizza die hij ooit gegeten heeft. Onder de lode zon haal ik nog net Altomonte maar geraak ik niet meer tot bij de pizza.

Dag 40 - Pezze della Regina bij San Marco

Al zijn de onweders van de baan, ik verkies langs de dorpen in de vallei van de Crati te lopen. Er komt nog natuur genoeg. Na een grieks dorp kom ik in een aantal Albanese (Arbëreshë) dorpen. Men gaat er prat op de eigen identiteit met tweetalige verkeersborden en affiches over klederdracht en andere zaken die hen onderscheid. Bij een weg tussen 2 dorpen op een drietal km van elkaar, staat een groot hek dwars op de weg. Er langs loopt nog een onverharde weg en als ik iemand vraag die komt langs gereden of dit ook kan zegt die "Geen probleem. 500m na een bron het pad uiterst rechts en dat gaat er recht op af". Verder verteld hij me dat hij een van de 6xx finalisten van een marathon des sables was. 3 km verder en 300m hoger begin ik door te krijgen dat ik terug naar de kam op 1000m moet,  voor de marathon-man iets van niets maar ik zie het niet zitten met mijn rugzakje en een lekker heet zonnetje en keer terug. Dan maar langs de geblokkeerde weg. Wat verder blijkt is dat van de tweebaans weg nog een 30cm overblijft. En nog wat verder het dorp Cavallerizzo met allemaal nog niet zo lang verlaten huizen. Enkele zijn ingestort,  in anderen staat er nog huisraad op tafel. Een blaffende hond is het enige teken van leven. In het volgende dorp verteld men me wat er aan de hand is. Op een nacht is een heel stuk van de bergwand naar beneden geschoven inclusief de provinciale weg en een aantal huizen. Omdat de hele zaak instabiel was heeft men verder in de vallei een volledig nieuw dorp gemaakt.

Dag 39 Palazzello

Fuscaldo

Gedaan met de onweders, een blauwe hemel en een blauwe zee. Ik kom door Fuscaldo een man zegt me we hebben prachtige paleisjes maar de stad is verlaten iedereen trekt naar het oosten. Hij heeft tweemaal gelijk, ook ik trek naar het oosten terug de bergkam over op 1100 meter. Het is een asfalt baantje zonder verkeer dat er bijzonder gaaf uitziet, hier moet de giro nog langsgeweest zijn. Terug in het kastanje bos in de vallei van de Crati is een albergo waar ik plan te overnachten. Samen met mij komt nog een koppel aangereden ik denk de eigenaar maar ik moet mijn mening herzien waarschijnlijk twee vogelliefhebbers, wat zetten ze de televisie toch luid!  Na twintig minuten vertrekken ze alweer en blijf ik alleen met de waard achter die naar het laatste kwartier Italië - Costa Rica kijktijd . Het moet al een decennium geleden zijn dat ik nog langer dan vijf minuten voetbal gezien heb. Maar ik zet me erbij ... in moeilijke momenten moet je er zijn voor mekaar zeker in de bergen.

dag 38 St Paolo

Mijn schuilplaats voor het onweer

Om half vijf wordt ik gewekt door hevig gedonder dat komt aanrollen. Ondertussen weet ik wat dat te betekenen heeft en schiet ik mijn tent uit op zoek naar dekking bij de rifugio die ik nog net bereik als de hel losbarst. Onder een trap kan ik me wegsteken. Langs alle kanten gedonder en bliksem zoals ik nog nooit heb meegemaakt. Rond zes kan ik terug naar de tent die zich in een hagelbed bevindt. De regen houdt aan maar het onweer zit wat verder weg zodat ik er maar doortrek 1100 m lager naar het santuario di Francesco di paola,, een heilige die hier sinds de vijftiende eeuw de geestelijke en wereldlijke belangen van de lokale bevolking behartigt en zelfs niet door padro Pio van zijn voetstuk is gestoten. Het santuario zelf heeft overigens heel geslaagde combinatie van oude en nieuwe religieuze architectuur.

dag 37 Coldopiano St Filli

St Filli

Het is lopen tussen de regenvlagen door maar er zijn die onweerstaanbare kleine Italiaanse barretjes waar geschuild kan worden. Je wordt er honderd uit gevraagd je verhaal te vertellen en hoe het verder gaat...  Langs het bospad de berg over? Waar de wilde beesten wonen? Waar de slechte mensen rond sluipen op zoek naar een volgend slachtoffer?  No No No! Ik moet langs de autobaan de berg over, op een uur of twee ben ik aan de andere kant. Een blik op de kaart leert me dat is een goede 30km!  Als een ongehoorzame jongen kies ik toch de eigen route. Goede raad op café heel leuk maar spring er voorzichtig mee om. Boven op de kam blijkt het te laat om nog aan de afdaling te beginnen en is de refugio Mangia e Bevi in Parantoro gesloten. Gelukkig kan ik mijn tentje bij de picknick tafels zetten en gebruik maken van de barbecue om een vuurtje te stoken.

Dag 36 Rende

Nog even mijn broek laten herstellen die gescheurd is in  een veldslag in een gemengd varen-doren veld enkele dagen geleden. Ik denk een paar steken en klaar is kees maar dat is buiten de waard gerekend het metier dient hier niet gebanaliseerd te worden en voor een deskundige reparatie moet ik toch even tot de middag geduld hebben. Maar tegen de middag geraak ik dan toch op pad. Het ostello in st Filli wordt hersteld dus moet ik uitwijken naar Rende dat 100 m lager ligt. Heel mooi stadje daar niet van. Daar heb ik een b&b gevonden op een km afstand, in vogelvlucht!  Die blijkt wel 200m lager te liggen en de weg er naartoe een 4 tal kilometer ver. Dat is het verschil tussen  Calabria en mijn vlakke land. Volgende dag 3 boeretorens te beklimmen voor het voorziene traject kan beginnen.

Rende