Dag 35 Cosenza

 

Twee steden met dezelfde naam Cosenza, vijf minuten en zestig jaar van elkaar verwijderd. Verbonden door drie bruggen, en twee rivieren en gescheiden door een muur van onmacht. In de ééen heeft men twee huizen in de andere huizen in een kamer twee mensen met tafel, bed en TV. Maar in het oude Cosenza klopt een hart als is het leven er hard. En heerst een schoonheid die enkel door vele handen en vele eeuwen gecreerd kan zijn.

B&B ex Jeugdherberg van Cosenza

Dag 34 Lago Avro

Tentje aan het meer van Avro

Bij  lago Ampollino,  het eerste van twee meren die ik vandaag wil aandoen wordt ik na een bordje strada privata door twee paddestoelplukkers tegengehouden met de boodschap  dat het pad rond het meer niet gebruikt mag worden en sturen ze me terug. Nu wordt het begrip strada privata vrij snel gebruikt in Italië zodat ik even wacht tot ze uit de buurt zijn en keer dan op mijn stappen terug. Even verder is een boerderij die daar staat als geroepen want een onweer komt aanrollen. Als ik er even onder een afdak zit komt er een auto aangereden, de eigenaars, waarschijnlijk gealarmeerd door de championmannen. Maar ze zijn heel vriendelijk en schijnen  geen enkel probleem te hebben met mijn aanwezigheid. Ze vragen of ik nog iets nodig heb en ik antwoord dat ik wel wat brood kan gebruiken want mijn vooraad eten is ondertussen volledig uitgeput. Even later staat hij er terug met een groot brood een homp kaas en een aantal schellen gerookte ham. Als het gedonder stopt ga ik verder en de weg is na en tijdje overgroet door manshoge bremstruiken kloddernat van het onweer zodat ik snel van boven tot onder nat ben. Even later maakt de brem plaats voor een modder veld waar ik uitglij over een stuk nat hout zodat het plaatje kompleet komt. Maar aan water geen gebrek om de schade min of meer te herstellen.  De oversteek naar het volgende meer blijkt meegevall
en en brengt me naar het mooie Lago di Avro waar ik mijn tentje opstel.

Dag 33 Vaccheria al fume Tachina

Mijn tuin voor één nacht.

Vaccheria al fume Tachina
Stefano maakt me nog een lekker lunchpakket voor ik verder trek. Eigenlijk is zijn b&b geen onderkomen aan de SI maar een integraal onderdeel van  de SI. Een wegwijzer stuurt me nog even de verkeerde kant op, blijkbaar bedoeld voor mensen die iets vergeten zijn in de b&b en niet dezelfde weg terug willen nemen. Met tweemaal de schoenen uit om een rivier over te steken kom ik er nog goed vanaf. Aan een asfalt baantje waar het pad langs komt is men bezig een adventure park op te bouwen. Dit ligt dicht bij Tirivolo destijds een Grieks dorp. Een van de mannen legt me uit dat er in de streek nog drie plaatsen zijn waar het antieke Grieks gesproken wordt. Hij zegt dat de Griekse en Albanese aanwezigheid het verschil in aard verklaard tussen Calabria en het noorden. Iets waar de noordelingen geen zicht op hebben. Ik ontkom aan een onweer dankzij een koffie die me door de man wordt aangeboden.  Daarna verdwijn ik in de bossen die me naar een schilderachtige vallei lijdt waar ik mijn tentje opstel in mijn parktuin van een nacht.

Dag 32 Buturo

Het vakantiedorp is uitgestorven even hoop ik dat in een van de twee hotels een koffie kan drinken, maar nee voor wie zouden ze hier de winkel openhouden. Ik trek nu het parco di serio binnen. Met heerlijk brede dreven door een schilderachtig landschap. Na de middag wordt ik gevolgd door gerommel en gestommel en hoop aan een onweer te ontsnappen maar nee hij weet me zitten. Ik voel nattigheid en wat later voel ik enkel nat nat nat en het getik van de hagel op mijn hoofd.  Zoals in de kindertijd tel ik 21 22...  iedere tel  tussen donder en bliksem is 100 m van de bliksem. Tot ik helemaal niet meer moet beginnen tellen en het langs alle kanten davert. Aan alles komt een eind ook aan dit onweer en met volgelopen botinnes ga ik weer op pad tot 2 km voor buturo onweer 2 daar is, deze keer is de kern wat verder van me af en heb ik meer beschutting van de berken dan van de schriele dennen aan de andere kant van de berg waar nr 1 passeerde.  Druipend nat kom ik  in de albergo van Stefano  aan waar ik prompt de douche wordt ingeloost...  documenti...  piu tardi!!!

Stefano van de B&B in Buturo

Dag 31 Villagio Racine

Een mooie wandeling langs een klein baantje met af en toe een landbouwer die passeert. Tot ik van het ene baantje naar een ander moet, 200m hogerop. Daar is het weer prijs met dicht struikgewas maar het blijkt toch nog door te lopen en wat later kom ik weer via een luxe pad bij Lago Passante waar een restaurant is. Een man houdt me tegen en vraagt: "Jij bent Luc zeker?". Andoni is hier een week eerder langs gekomen en had hen vertelt dat er nog iemand zou komen maar te voet.

Dag 30 Cutura

Vandaag een pelgrims pad naar madonna di porta, een bedevaart plaats uit haar as verezen in de naoorlogse periode. Via een steil baantje gaat het naar een astronomisch observatorium maar daar begint het pas echt een stuk graad lopen en een afdaling zonder pad tot op de weg die opklimt naar een plek waar je de adriatische en tireense zee ziet liggen, duiven doen het in een oogopslag maar ik moet toch even het hoofd wenden. Verder gaat het door een kastanje bos naar de bedevaart plaats. In het bos overal groepen mensen die picknicken. De pelgrims blijken geen graadlopers te zijn maar een opeengepakt gezelschap (4 tot 7 in getal) in een fiat panda met coolbox in de koffer. Het is vandaag het feest van de madonna en dit blijkt een combinatie van gebedsdiensten, markt, kermis en familiereunies te zijn die een hoeveelheid mensen op de been brengt waar bij ons enkel een doortocht van de ronde van Frankrijk in slaagt.

Dag 29 Tiriolo

De etappe van vandaag staat genoteerd als touristica, eenvoudig dus. Eerst langs een Albanees dorp waar de kruidenier het heeft over de 60% jeugdwerkloosheid zonder een voorspraak kom je hier niet aan een deftige job. En dan een rustige wandeling langs een onverhard baantje. Tot op een plaats de weg is weggespoeld over een lengte van 20m 5m diep in het riviertje dat er naast ligt. Een klauter partij langs een zandhelling die de zelfde richting dreigt op te gaan als het verdwenen wegdek brengt me na een kwartiertje terug op de weg. Even gaat dat en dan blijkt de weg overwoekerd te zijn door manshoge varens, netels en doornstruiken. Na een 100 m me een weg gebaand te hebben blijkt er geen einde aan te komen en keer ik om. Wat volgt is een 3 uren zoeken naar een alternatief maar alle sporen lopen dood. Ik besluit terug naar het laatste dorp te gaan en langs de autobaan te lopen maar dat blijkt een heel eind te zijn en terug naar 80m af te zakken terwijl de eindbestemming op 650m ligt. Iets tegen negen bereik ik na 37km dan toch het mooie dorp Tiriolo,  de lichtjes branden al.

Begin van de ellende